Ika-7 na labas
"Apo, ano nangyari sa iyo, bat ganyan ang hitsura mo?" ang salubong na tanong ni Olang Emo sa kanyang apo. "Wala bang tubig sa ilog, kaya sa putikan ka na lamang nagligo?" ang dagdag nito atsaka tumawa.
Isang ngiti na may kasamang kalot sa noo ang sagot ni Hanara sa kanyang Lolo Emo na isang Albolaryo sa kanilang lugar. Tawang-tawa ang matanda sa hitsura ng kanyang dalagitang apo. Dumiretso na pumasok si Hanara sa loob ng bahay at tumungo sa kanyang silid.
Umuwi si Hanara sa kanila na puno ng putik ang buong katawan na mula sa paghagis sa kanya ni Salome sa putikan. Halos matakpan ng putik ang kanyang mukha at tilang hindi na matanaw ang magandang mukha nito.
Maputi ang kutis ni Hanara, katamtaman lamang ang tangkad nito, mahaba ang buhok, at mabilog ang mga mata. Higit sa lahat nakaakit- akit ang kanyang kagandahan.
Malalim na ang gabi, pero hindi parin makatulog si Hanara. Nakaukit parin sa kanyang isip ang mga nangyari sa Baryo Duenyas. Hindi niya akalain na ang kanyang mga kaibigan na sina Amor at Salome ay mga Aswang. Buti nalang nakatakas siya at nakauwi sa kanilang bahay na ligtas. Pero ang mas nakaukit sa kanyang isipan ay yung babaeng nakasuot ng puti na kanyang nakita. At bakit siya tinulungan nito na makatakas mula sa Baryo Duenyas kung saan tirahan ng mga Aswang.
"Sino ang babaeng na iyon?" ang bulong na tanong sa kanyang sarili.
Isang malaking katanungan at palaisipan para sa kanya nang mga oras na iyon. Mayamaya ay may narinig siyang na isang malamig na boses at tinatawag ang kanyang pangalan.
"Haanaraaa!" isang malamig na boses na kanyang narinig.
Napalingon si Hanara sa pintuan ng kanyang silid na nakabukas.
"Lolo, ikaw ba iyan?.. Lolo?"
Walang may sumagot. Kaya, tumayo siya mula sa kanyang higaan, at tumungo sa pintuan ng kanyang silid. Baka si Lolo Emo niya ang tumawag sa kanya at ang boses na kanyang narinig. Sumilip siya sa labas.
"Lolo?.."
Walang tao sa labas ng silid.
Tuloy na alala niya pala na nagpaalam sa kanya kanina ang Lolo Emo niya na may pupuntahan sa kabilang bayan at baka umaga na ito makauwi, kasi may isang babae doon na sinapian ng kaluluwa na dapat niyang gamutin. Pero sino ang boses na kanyang narinig at tinawag ang kanyang pangalan.
"Haaanaraaa!"
Narinig muli ni Hanara ang malamig na boses na tinawag ang kanyang pangalan. Napalingon siya sa loob ng kanyang silid. Sa loob na galing ang malamig na boses. Napatingin siya sa bintana ng kanyang silid. Nakita niyang iniihip ng hangin ang kortena sa bintana, at meron siyang may nakitang anino ng babae sa likod ng kortena. Dahan-dahan siyang pumasok sa kanyang silid, at dahan-dahan din niyang dinampot ang kanyang pana na nakasandig sa gilid ng kanyang higaan. Kinabit niya ang sibat sa pana at tinutok sa isang anino na nasa likod ng kortena.
Dahan-dahan siyang lumapit sa bintana, biglang binuka ang kortena. Walang tao. Binaba niya ang hawak na pana. Sumilip siya sa labas ng bintana. Inikot ang paningin sa bawat sulok. Talagang walang tao.
Mayamaya ay ramdam niya na parang may tao sa kanyang likuran. Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang pana. Bigla siyang lumingon na sabay tinutok ang pana. Pero wala siyang may nakitang tao. Ramdam niya na parang pinaglalaruan lamang siya na kung sino man ang nilalang na nasa paligid nang mga oras na iyon.
Naisipan niyang isarado na lamang ang bintana ng kanyang silid. Sa paglingon niya sa bintana, tumampad sa kanyang harapan ang isang babaeng nakasuot na puti. Napaurog siya at bumagsak sa kanyang higaan. Nabitiwan niya ang kanyang hawak na pana.
"Tulungaaan mo akooo!" ang sambit ng babaeng nakasuot na puti.
Hindi maigalaw ni Hanara ang kanyang buong katawan. Tilang may humawak na mahigpit sa kanyang mga kamay at paa na hindi niya makikita.
Lumutang na lumapit ang babaeng nakasuot na puti kay Hanara. Sumapi ito sa katawan ng dalagita. Hanggang lumabas sa kanyang mga mata ang maputing liwanag.
"Apo, ano nangyari sa iyo, bat ganyan ang hitsura mo?" ang salubong na tanong ni Olang Emo sa kanyang apo. "Wala bang tubig sa ilog, kaya sa putikan ka na lamang nagligo?" ang dagdag nito atsaka tumawa.
Isang ngiti na may kasamang kalot sa noo ang sagot ni Hanara sa kanyang Lolo Emo na isang Albolaryo sa kanilang lugar. Tawang-tawa ang matanda sa hitsura ng kanyang dalagitang apo. Dumiretso na pumasok si Hanara sa loob ng bahay at tumungo sa kanyang silid.
Umuwi si Hanara sa kanila na puno ng putik ang buong katawan na mula sa paghagis sa kanya ni Salome sa putikan. Halos matakpan ng putik ang kanyang mukha at tilang hindi na matanaw ang magandang mukha nito.
Maputi ang kutis ni Hanara, katamtaman lamang ang tangkad nito, mahaba ang buhok, at mabilog ang mga mata. Higit sa lahat nakaakit- akit ang kanyang kagandahan.
Malalim na ang gabi, pero hindi parin makatulog si Hanara. Nakaukit parin sa kanyang isip ang mga nangyari sa Baryo Duenyas. Hindi niya akalain na ang kanyang mga kaibigan na sina Amor at Salome ay mga Aswang. Buti nalang nakatakas siya at nakauwi sa kanilang bahay na ligtas. Pero ang mas nakaukit sa kanyang isipan ay yung babaeng nakasuot ng puti na kanyang nakita. At bakit siya tinulungan nito na makatakas mula sa Baryo Duenyas kung saan tirahan ng mga Aswang.
"Sino ang babaeng na iyon?" ang bulong na tanong sa kanyang sarili.
Isang malaking katanungan at palaisipan para sa kanya nang mga oras na iyon. Mayamaya ay may narinig siyang na isang malamig na boses at tinatawag ang kanyang pangalan.
"Haanaraaa!" isang malamig na boses na kanyang narinig.
Napalingon si Hanara sa pintuan ng kanyang silid na nakabukas.
"Lolo, ikaw ba iyan?.. Lolo?"
Walang may sumagot. Kaya, tumayo siya mula sa kanyang higaan, at tumungo sa pintuan ng kanyang silid. Baka si Lolo Emo niya ang tumawag sa kanya at ang boses na kanyang narinig. Sumilip siya sa labas.
"Lolo?.."
Walang tao sa labas ng silid.
Tuloy na alala niya pala na nagpaalam sa kanya kanina ang Lolo Emo niya na may pupuntahan sa kabilang bayan at baka umaga na ito makauwi, kasi may isang babae doon na sinapian ng kaluluwa na dapat niyang gamutin. Pero sino ang boses na kanyang narinig at tinawag ang kanyang pangalan.
"Haaanaraaa!"
Narinig muli ni Hanara ang malamig na boses na tinawag ang kanyang pangalan. Napalingon siya sa loob ng kanyang silid. Sa loob na galing ang malamig na boses. Napatingin siya sa bintana ng kanyang silid. Nakita niyang iniihip ng hangin ang kortena sa bintana, at meron siyang may nakitang anino ng babae sa likod ng kortena. Dahan-dahan siyang pumasok sa kanyang silid, at dahan-dahan din niyang dinampot ang kanyang pana na nakasandig sa gilid ng kanyang higaan. Kinabit niya ang sibat sa pana at tinutok sa isang anino na nasa likod ng kortena.
Dahan-dahan siyang lumapit sa bintana, biglang binuka ang kortena. Walang tao. Binaba niya ang hawak na pana. Sumilip siya sa labas ng bintana. Inikot ang paningin sa bawat sulok. Talagang walang tao.
Mayamaya ay ramdam niya na parang may tao sa kanyang likuran. Mahigpit niyang hinawakan ang kanyang pana. Bigla siyang lumingon na sabay tinutok ang pana. Pero wala siyang may nakitang tao. Ramdam niya na parang pinaglalaruan lamang siya na kung sino man ang nilalang na nasa paligid nang mga oras na iyon.
Naisipan niyang isarado na lamang ang bintana ng kanyang silid. Sa paglingon niya sa bintana, tumampad sa kanyang harapan ang isang babaeng nakasuot na puti. Napaurog siya at bumagsak sa kanyang higaan. Nabitiwan niya ang kanyang hawak na pana.
"Tulungaaan mo akooo!" ang sambit ng babaeng nakasuot na puti.
Hindi maigalaw ni Hanara ang kanyang buong katawan. Tilang may humawak na mahigpit sa kanyang mga kamay at paa na hindi niya makikita.
Lumutang na lumapit ang babaeng nakasuot na puti kay Hanara. Sumapi ito sa katawan ng dalagita. Hanggang lumabas sa kanyang mga mata ang maputing liwanag.
Posted at Saturday, November 16, 2019
Ika-6 na labas
Natamaan ni Hanara ng sibat ng kanyang pana si Mariya sa kaliwang dibdib. Bumagsak si Mariya sa lupa. Tumigil sa pagtatakbo ang mga taga-baryo at lumapit sa kinaroroonan ni Mariya. Nilapitan ni Tenyente Gemo ang kanyang asawa at wala nang buhay. Binunot niya ang nakatusok na sibat ng pana sa kaliwang dibdib ng kanyang asawa.
"Huwag niyong hayaan tumakas ang mga iyan!" ang sigaw na utos ni Tenyente Gemo sa mga kasamang taga-baryo.
Sabay na umataki ang mga taga-baryo na patungo sa kinaroroonan ng dalawang magkaibigan na sina Hanara at Salome.
Sabay din na nagpalit anyo ang mga ito na bilang mga Asbo na mga malalaking aso. Mga Manananggal na kalahati ang katawan na lumilipad. Mga Tiktik na humahaba ang mga dila. Mga abwak na sumisisid at mabilis na gumagapang sa ilalim ng lupa. Mga Kubot na binubuka ang mga pakpak upang lansihin ang mga bibiktimahin. At mga Amalanhig na kumakain ng katawan ng tao hanggang maging buto.
"Nandiyan na sila, Hanara!" ang sabi ni Salome sa kaibigan.
Kampanti parin si Hanara sa kanyang kinaroroonan na walang takot at pangamba sa dibdib na hindi tulad kay Salome na takot na takot nang mga oras na iyon. Tilang alam ni Hanara ang kanyang gagawin. Isa-isa niyang pinagmamasdan ang galaw ng mga umaataking Aswang. Palapit na nang palapit ang mga ito sa kanilang kinaroroonan.
Mayamaya ay bumunot muli si Hanara ng isang sibat sa loob ng kanyang dalang bag. Nilagay niya ang sibat sa pana at tinutok sa parating na mga umaataking Aswang.
"Hindi kaya ng isang sibat iyan sa dami nila, Hanara!" ang sabi ni Salome sa kaibigan.
"Tingnan natin!" ang sambit ni Hanara.
Binitiwan ni Hanara ang sibat sa kanyang hawak na pana at lumipad ito na patungo sa mga umaataking Aswang. Humarorot ang lipad ng sibat sa hangin na biglang dumami ito at tumama sa mga Aswang. Bagsak ang lahat na mga Aswang sa lupa.
Hindi makapaniwala si Tenyente Gemo sa kanyang nakita, isang sibat lamang ay bumagsak ang lahat ng kanyang mga alagad. Ganun din si Salome ay hindi rin siya makapaniwala sa ginawa ni Hanara. Ito ay nagtaka sa kaibigan.
Tinulongan ni Hanara si Salome na makatayo at lumayo sa lugar na iyon. At tuluyan silang nakalayo sa Baryo Duenyas nang gabing iyon.
Nakarating ang dalawa sa kalsada. Tahimik ang buong paligid, tanging mga puno at mga damo ang makikita ng dalawa sa lugar na iyon. Ang buwan ay unti-unting lumabas sa makapal na ulap at sumabog ang liwanag nito sa paligid.
Biglang nadapa si Salome sa lupa na sabay sigaw habang nakahawak sa kanyang tiyan. Tilang nakaramdam siya ng sakit sa tiyan.
"Salome, ano nangyari sa iyo?" alalang tanong ni Hanara sa kaibigan.
Tuloy ang sigaw ni Salome.
Biglang nag-iba ang hitsura ni Salome, nagsilabasan ang mga ugat sa kanyang mukha at ang mga mata niya ay mabilog na kulay pula. Hinagis niya si Hanara sa malayo, at tumama ang katawan ni Hanara sa malaking puno na pina-iikutan ng maputik na lupa. Mayamaya ay lumitaw ang mga pakpak sa likod ni Salome, at dahan-dahan ito na hahati sa dalawa ang kanyang katawan. Lumipad ang kalahating katawan ni Salome na may pakpak habang ang kanyang paa ay naiwan sa lupa.
Tumayo si Hanara at tinutok ang hawak na pana na may sibat sa nilalang na lumilipad. Ang kanyang kaibigan na si Salome ay isa pa lang Manananggal.
"Isa ka rin pala sa kanila!" ang sambit ni Hanara.
Lumipad ang Manananggal na patungo sa kinaroroonan ni Hanara, tilang dadagitin niya ito. Biglang may malakas na hangin ang dumaan sa tabi ni Hanara na patungo sa lumilipad na Manananggal. Hinagis ng malakas na hangin ang Manananggal at natapon siya sa malayo.
Napalingon si Hanara at nakita niya ang isang nakaputing suot na babae na nakatayo sa malaking puno na hindi kalayuan mula sa kanyang kinatatayuan.
Natamaan ni Hanara ng sibat ng kanyang pana si Mariya sa kaliwang dibdib. Bumagsak si Mariya sa lupa. Tumigil sa pagtatakbo ang mga taga-baryo at lumapit sa kinaroroonan ni Mariya. Nilapitan ni Tenyente Gemo ang kanyang asawa at wala nang buhay. Binunot niya ang nakatusok na sibat ng pana sa kaliwang dibdib ng kanyang asawa.
"Huwag niyong hayaan tumakas ang mga iyan!" ang sigaw na utos ni Tenyente Gemo sa mga kasamang taga-baryo.
Sabay na umataki ang mga taga-baryo na patungo sa kinaroroonan ng dalawang magkaibigan na sina Hanara at Salome.
Sabay din na nagpalit anyo ang mga ito na bilang mga Asbo na mga malalaking aso. Mga Manananggal na kalahati ang katawan na lumilipad. Mga Tiktik na humahaba ang mga dila. Mga abwak na sumisisid at mabilis na gumagapang sa ilalim ng lupa. Mga Kubot na binubuka ang mga pakpak upang lansihin ang mga bibiktimahin. At mga Amalanhig na kumakain ng katawan ng tao hanggang maging buto.
"Nandiyan na sila, Hanara!" ang sabi ni Salome sa kaibigan.
Kampanti parin si Hanara sa kanyang kinaroroonan na walang takot at pangamba sa dibdib na hindi tulad kay Salome na takot na takot nang mga oras na iyon. Tilang alam ni Hanara ang kanyang gagawin. Isa-isa niyang pinagmamasdan ang galaw ng mga umaataking Aswang. Palapit na nang palapit ang mga ito sa kanilang kinaroroonan.
Mayamaya ay bumunot muli si Hanara ng isang sibat sa loob ng kanyang dalang bag. Nilagay niya ang sibat sa pana at tinutok sa parating na mga umaataking Aswang.
"Hindi kaya ng isang sibat iyan sa dami nila, Hanara!" ang sabi ni Salome sa kaibigan.
"Tingnan natin!" ang sambit ni Hanara.
Binitiwan ni Hanara ang sibat sa kanyang hawak na pana at lumipad ito na patungo sa mga umaataking Aswang. Humarorot ang lipad ng sibat sa hangin na biglang dumami ito at tumama sa mga Aswang. Bagsak ang lahat na mga Aswang sa lupa.
Hindi makapaniwala si Tenyente Gemo sa kanyang nakita, isang sibat lamang ay bumagsak ang lahat ng kanyang mga alagad. Ganun din si Salome ay hindi rin siya makapaniwala sa ginawa ni Hanara. Ito ay nagtaka sa kaibigan.
Tinulongan ni Hanara si Salome na makatayo at lumayo sa lugar na iyon. At tuluyan silang nakalayo sa Baryo Duenyas nang gabing iyon.
Nakarating ang dalawa sa kalsada. Tahimik ang buong paligid, tanging mga puno at mga damo ang makikita ng dalawa sa lugar na iyon. Ang buwan ay unti-unting lumabas sa makapal na ulap at sumabog ang liwanag nito sa paligid.
Biglang nadapa si Salome sa lupa na sabay sigaw habang nakahawak sa kanyang tiyan. Tilang nakaramdam siya ng sakit sa tiyan.
"Salome, ano nangyari sa iyo?" alalang tanong ni Hanara sa kaibigan.
Tuloy ang sigaw ni Salome.
Biglang nag-iba ang hitsura ni Salome, nagsilabasan ang mga ugat sa kanyang mukha at ang mga mata niya ay mabilog na kulay pula. Hinagis niya si Hanara sa malayo, at tumama ang katawan ni Hanara sa malaking puno na pina-iikutan ng maputik na lupa. Mayamaya ay lumitaw ang mga pakpak sa likod ni Salome, at dahan-dahan ito na hahati sa dalawa ang kanyang katawan. Lumipad ang kalahating katawan ni Salome na may pakpak habang ang kanyang paa ay naiwan sa lupa.
Tumayo si Hanara at tinutok ang hawak na pana na may sibat sa nilalang na lumilipad. Ang kanyang kaibigan na si Salome ay isa pa lang Manananggal.
"Isa ka rin pala sa kanila!" ang sambit ni Hanara.
Lumipad ang Manananggal na patungo sa kinaroroonan ni Hanara, tilang dadagitin niya ito. Biglang may malakas na hangin ang dumaan sa tabi ni Hanara na patungo sa lumilipad na Manananggal. Hinagis ng malakas na hangin ang Manananggal at natapon siya sa malayo.
Napalingon si Hanara at nakita niya ang isang nakaputing suot na babae na nakatayo sa malaking puno na hindi kalayuan mula sa kanyang kinatatayuan.
Posted at
Ika-5 na labas
Ang lahat na nakatira sa Baryo Duenyas ay iba't-ibang uri ng mga Aswang na pinamumunuan ng isang malakas na mandirigma na mula sa mga lahing Bangkilan, si Tenyente Gemo.
Si Tenyente Gemo ang kanilang kinilalang pinuno. Dahil siya ang pinakamalakas at magaling na mandirigma. Pinamumunuan niya ang mga lahing Asbo na nagpalit anyo bilang isang malaking aso. Mga Manananggal na kalahati ang katawan na lumilipad. Mga Tiktik na humahaba ang mga dila. Mga abwak na sumisisid at mabilis na gumagapang sa ilalim ng lupa. Mga Kubot na binubuka ang mga pakpak upang lansihin ang mga bibiktimahin. At mga Amalanhig na kumakain ng katawan ng tao hanggang magiging buto.
Naghahanda ang buong baryo ng Duenyas sa nalalapit ng kanilang kapistahan. Dinidiriwang ito sa ikalawang araw ng Nobyembre, kasabay sa araw ng Undas. Tuwing kapistahan sa kanilang baryo ay nag-aalay sila ng buhay ng tao atsaka kakatayin para sa kanilang kinikilalang diyos ng dilim, upang bigyan sila ng dagdag na lakas at kapangyarihan.
Ang dalagang anak na babae ni Tenyente Gemo na si Amor ay nag-imbita sa kanyang mga kaklase sa kanilang bahay, at dalawa sa kanila ang pumunta. Si Salome at si Hanara ang matalik na kaibigan ni Amor. Pumunta ang dalawa para makipagsaya sa pista. Sila ay mainit na tinanggap ni Tinyente Gemo at Mariya.
Nang malalim na ang gabi, natulog sina Salome at Hanara sa kwarto ni Amor. Dahil, hindi kasya ang dalawa sa kama, nagpasya sila na matulog na lamang sa sahig.
Si Hanara ay hindi maganda ang kanyang nararamdaman dahil hindi siya kumportable. Makalipas ang ilang saglit ay bumangon ito at sumilip sa bintana. Nakita niya ang ilang tao na pumasok sa bahay at sinundan nang tawanan. Habang ang iba naman ay abala sa pag-aasikaso sa mga lulutuin. Nag-iinuman ang mga kalalakihan. Samantalang ang mga kababaihan naman ay naghahanda ng mga iluluto. Nakita rin niya ang malaking lutuan sa labas kaya naisip niya na marami ang lulutuin.
Tumigil sa paglalakad si Tenyente Gemo at ang kasama nitong lalaki sa tapat ng bintana kung saan nandoon si Hanara na sumisilip sa kanila. Narinig ni Harana si Tenyente Gemo ang ama ni Amor na nakikipag-usap sa isang tao.
"Sino?" ang tanong ng lalaki.
"Ang nasa gitna at nasa kanan." ang sagot ni Tenyente Gemo.
Sinabi naman ng lalaki na magsasama siya ng tatlo o apat na kabaryo para makasiguro na hindi makakawala ang mga ito. Idinagdag ng lalaki na papaluin nalang umano nila ang mga ito para mawalan ng malay at hindi na mag-ingay.
Kinutuban si Hanara sa kanyang narinig na mayroong masamang balak sa kanila ang lalaki. Dahil ang tinutukoy nitong nasa gitna ay walang iba kundi siya at ang nasa kanan ay si Salome ang kanyang kaibigan. Nakahiga naman sa kaliwa si Amor.
Nang marinig ni Hanara na papaakyat na ang mga lalaki. Bumalik siya sa kanilang higaan. Iniurong niya si Amor sa gitna at humiga siya sa kaliwa. Tinakpan niya ng kumot ang mukha nilang tatlo. Nagpanggap siyang tulog at iniwasan na gumalaw upang hindi mapansin ng parating na mga kalalakihan. Nang pumasok ang mga lalaki sa silid ay una nilang pinalo ang babae sa gitna. Agad nilang ibinalot ito ng kumot at lumabas.
Paglabas ng mga lalaki ay ginising ni Hanara si Salome na mula sa mahimbing na tulog nito. Natataranta ito nang sinabihan siya ni Hanara at nanginginig ito sa takot.
Dinampot ni Hanara ang kanyang bag at lumapit silang dalawa sa bintana at binuksan, dahan-dahan silang bumaba at tumungo sa malaking puno. Nakita ng dalawa yung mga lalaki na binubugbog ang nasa loob ng sako. Kaya, kumaripas sila ng takbo at hindi pa nakalayo ay narinig nila ang sigaw na...
"Nagkamali kayo ng babaeng kinuha!" ang sigaw ni Tenyente Gemo.
Galit na galit ang mag-asawang si Tenyente Gemo at Mariya nang makita na ang anak nila na si Amor ang nasa loob ng sako. Duguan at wala nang buhay. Pinahalughog nila ang bahay atsaka pa lamang nila nalaman na nawawala na ang dalawang kaibigan ng kanilang anak.
Kumaripas ang takbo ni Hanara at Salome na patungo sa kagubatan. Alam ng dalawa na hinahabol sila ng buong baryo, dahil sa pagkamatay ni Amor.
Kahit madilim ang paligid ay tuloy-tuloy ang takbo ng dalawa. Hindi alam ng mga ito na kung saan sila tutungo. Hindi nila kabisado ang lugar. Dahil mga dayu lamang sila doon.
Makakapal ang damu at malalaking puno ang nasa paligid. Ang ugat ng mga puno ay gumagapang sa lupa.
Sa bawat kanilang dinadaanan ay hindi maiiwasan na bumagal ang kanilang takbo. Hanggang natipalok si Salome sa ugat ng mga puno na gumagapang sa lupa. Nadapa ito at napilayan sa kaliwang paa. Ramdam niya ang sakit at hindi na ito makatayo.
"Umalis kana, iwanan muna ako dito! Tumakas kana!" ang sabi ni Salome kay Hanara.
"Hindi kita iiwan dito!"
Natanaw ng dalawang dalagita sa hindi kalayuan na papalapit na ang buong baryo. Takot na takot ang mukha ni Salome. Habang si Hanara ay kampanti lamang.
Binuksan ni Hanara ang kanyang dalang bag at mayroon itong dinukot. Isang pana ang kanyang kinuha na mula sa loob ng kanyang bag.
Si Hanara ay isang magaling na atleta ng pana sa kanilang paaralan kaya laging niyang dala-dala ang kanyang pana na kahit saan siya pumunta.
Kumuha siya ng isang sibat at nilagay sa pana. Pagkatapos tinutok sa paparating na taga-baryo na humahabol sa kanila. Isa sa tinutukan niya ay si Mariya. Mayamaya ay binitiwan niya ang sibat at natamaan si Mariya sa kaliwang dibdib, bumagsak si Mariya sa lupa.
Ang lahat na nakatira sa Baryo Duenyas ay iba't-ibang uri ng mga Aswang na pinamumunuan ng isang malakas na mandirigma na mula sa mga lahing Bangkilan, si Tenyente Gemo.
Si Tenyente Gemo ang kanilang kinilalang pinuno. Dahil siya ang pinakamalakas at magaling na mandirigma. Pinamumunuan niya ang mga lahing Asbo na nagpalit anyo bilang isang malaking aso. Mga Manananggal na kalahati ang katawan na lumilipad. Mga Tiktik na humahaba ang mga dila. Mga abwak na sumisisid at mabilis na gumagapang sa ilalim ng lupa. Mga Kubot na binubuka ang mga pakpak upang lansihin ang mga bibiktimahin. At mga Amalanhig na kumakain ng katawan ng tao hanggang magiging buto.
Naghahanda ang buong baryo ng Duenyas sa nalalapit ng kanilang kapistahan. Dinidiriwang ito sa ikalawang araw ng Nobyembre, kasabay sa araw ng Undas. Tuwing kapistahan sa kanilang baryo ay nag-aalay sila ng buhay ng tao atsaka kakatayin para sa kanilang kinikilalang diyos ng dilim, upang bigyan sila ng dagdag na lakas at kapangyarihan.
Ang dalagang anak na babae ni Tenyente Gemo na si Amor ay nag-imbita sa kanyang mga kaklase sa kanilang bahay, at dalawa sa kanila ang pumunta. Si Salome at si Hanara ang matalik na kaibigan ni Amor. Pumunta ang dalawa para makipagsaya sa pista. Sila ay mainit na tinanggap ni Tinyente Gemo at Mariya.
Nang malalim na ang gabi, natulog sina Salome at Hanara sa kwarto ni Amor. Dahil, hindi kasya ang dalawa sa kama, nagpasya sila na matulog na lamang sa sahig.
Si Hanara ay hindi maganda ang kanyang nararamdaman dahil hindi siya kumportable. Makalipas ang ilang saglit ay bumangon ito at sumilip sa bintana. Nakita niya ang ilang tao na pumasok sa bahay at sinundan nang tawanan. Habang ang iba naman ay abala sa pag-aasikaso sa mga lulutuin. Nag-iinuman ang mga kalalakihan. Samantalang ang mga kababaihan naman ay naghahanda ng mga iluluto. Nakita rin niya ang malaking lutuan sa labas kaya naisip niya na marami ang lulutuin.
Tumigil sa paglalakad si Tenyente Gemo at ang kasama nitong lalaki sa tapat ng bintana kung saan nandoon si Hanara na sumisilip sa kanila. Narinig ni Harana si Tenyente Gemo ang ama ni Amor na nakikipag-usap sa isang tao.
"Sino?" ang tanong ng lalaki.
"Ang nasa gitna at nasa kanan." ang sagot ni Tenyente Gemo.
Sinabi naman ng lalaki na magsasama siya ng tatlo o apat na kabaryo para makasiguro na hindi makakawala ang mga ito. Idinagdag ng lalaki na papaluin nalang umano nila ang mga ito para mawalan ng malay at hindi na mag-ingay.
Kinutuban si Hanara sa kanyang narinig na mayroong masamang balak sa kanila ang lalaki. Dahil ang tinutukoy nitong nasa gitna ay walang iba kundi siya at ang nasa kanan ay si Salome ang kanyang kaibigan. Nakahiga naman sa kaliwa si Amor.
Nang marinig ni Hanara na papaakyat na ang mga lalaki. Bumalik siya sa kanilang higaan. Iniurong niya si Amor sa gitna at humiga siya sa kaliwa. Tinakpan niya ng kumot ang mukha nilang tatlo. Nagpanggap siyang tulog at iniwasan na gumalaw upang hindi mapansin ng parating na mga kalalakihan. Nang pumasok ang mga lalaki sa silid ay una nilang pinalo ang babae sa gitna. Agad nilang ibinalot ito ng kumot at lumabas.
Paglabas ng mga lalaki ay ginising ni Hanara si Salome na mula sa mahimbing na tulog nito. Natataranta ito nang sinabihan siya ni Hanara at nanginginig ito sa takot.
Dinampot ni Hanara ang kanyang bag at lumapit silang dalawa sa bintana at binuksan, dahan-dahan silang bumaba at tumungo sa malaking puno. Nakita ng dalawa yung mga lalaki na binubugbog ang nasa loob ng sako. Kaya, kumaripas sila ng takbo at hindi pa nakalayo ay narinig nila ang sigaw na...
"Nagkamali kayo ng babaeng kinuha!" ang sigaw ni Tenyente Gemo.
Galit na galit ang mag-asawang si Tenyente Gemo at Mariya nang makita na ang anak nila na si Amor ang nasa loob ng sako. Duguan at wala nang buhay. Pinahalughog nila ang bahay atsaka pa lamang nila nalaman na nawawala na ang dalawang kaibigan ng kanilang anak.
Kumaripas ang takbo ni Hanara at Salome na patungo sa kagubatan. Alam ng dalawa na hinahabol sila ng buong baryo, dahil sa pagkamatay ni Amor.
Kahit madilim ang paligid ay tuloy-tuloy ang takbo ng dalawa. Hindi alam ng mga ito na kung saan sila tutungo. Hindi nila kabisado ang lugar. Dahil mga dayu lamang sila doon.
Makakapal ang damu at malalaking puno ang nasa paligid. Ang ugat ng mga puno ay gumagapang sa lupa.
Sa bawat kanilang dinadaanan ay hindi maiiwasan na bumagal ang kanilang takbo. Hanggang natipalok si Salome sa ugat ng mga puno na gumagapang sa lupa. Nadapa ito at napilayan sa kaliwang paa. Ramdam niya ang sakit at hindi na ito makatayo.
"Umalis kana, iwanan muna ako dito! Tumakas kana!" ang sabi ni Salome kay Hanara.
"Hindi kita iiwan dito!"
Natanaw ng dalawang dalagita sa hindi kalayuan na papalapit na ang buong baryo. Takot na takot ang mukha ni Salome. Habang si Hanara ay kampanti lamang.
Binuksan ni Hanara ang kanyang dalang bag at mayroon itong dinukot. Isang pana ang kanyang kinuha na mula sa loob ng kanyang bag.
Si Hanara ay isang magaling na atleta ng pana sa kanilang paaralan kaya laging niyang dala-dala ang kanyang pana na kahit saan siya pumunta.
Kumuha siya ng isang sibat at nilagay sa pana. Pagkatapos tinutok sa paparating na taga-baryo na humahabol sa kanila. Isa sa tinutukan niya ay si Mariya. Mayamaya ay binitiwan niya ang sibat at natamaan si Mariya sa kaliwang dibdib, bumagsak si Mariya sa lupa.
Posted at Saturday, November 9, 2019
Ika-4 na labas
Sugatan na bumagsak si Tenyente Gemo sa harap ng pintuan. Dali-daling lumapit sa kanya ang kanyang asawa na si Mariya at ng kanyang nag-iisang anak na babae na si Amor. Agad naman siyang tinulungan ng mag-inang Bangkilan, inalalayan na patungo sa kanyang silid at pinahiga sa higaan.
Lumabas si Amor sa silid na para kumuha ng gamot sa sugat ng kanyang ama. Naiwan si Mariya sa loob ng silid at binabantayan ang sugatan na asawa.
Hinubaran ni Mariya ng damit ang asawa at tiningnan ang sugat na nasa kanang dibdib. Dahan-dahan niyang hinawakan ang sugat. Malalim ang sugat na natamo ni Tenyente Gemo, namamaga at itim na dugo ang lumalabas mula sa sariwang sugat nito.
Mayamaya ay pumikit ang mga mata ni Mariya. Pinaikot niya ang kanyang leeg na sinabayan nang dasal. Humihingi ng kapangyarihan na mula sa dilim upang pagalingin ang sugat ng kanyang asawa. Habang ang kanyang kaliwang kamay ay nakapatong sa kanang dibdib ng kanyang asawa na mayroong sugat. Bigla niyang binuksan ang kanyang mga mata na kulay pula at nag-aapoy ang mga ito. Binuka niya ang kanyang bunganga at nilabas ang dila at unti-unti itong humaba. Dahan-dahan dumapo ang mahabang dila ni Mariya sa sugat ni Tenyente Gemo.
Sa labas ng pintuan ng silid ay nandoon ang dalagang si Amor na sumisilip. Nakatayo na habang pinapanood niya ang ginagawa ng kanyang ina na dinidilaan ang sugat ng kanyang ama. Basang- basa ang sariwang sugat ng kanyang ama, mula sa malankit na laway ng kanyang ina. Alam niyang epiktibong gamot sa sugat ang malangkit na laway ng isang Bangkilan upang madaling mahilom.
Si Amor ay nag-iisang anak na babae nina Mariya at Tenyente Gemo. Mala-morena, mabilog ang mga mata, makinis ang balat at pinagmamalaki na ilongga.
Nakakaakit ang kagandahan ni Amor. Maraming binata ang nanliligaw at humaling sa kanya. Nasa ikatlong taon na siya sa kolehiyo, at kumukuha ng Medisina. Ang kanyang kagandahan, ang kanyang pang-akit upang magbiktima. Pumapatay siya ng tao at kinakain ang lamang loob nito. Paborito niya sa lahat ang puso ng tao. Sa katunayan, marami na siyang nabiktima sa kanilang paaralan. Marami nang napabalita na mayroong mga estudyante at mga guro ang natagpuang patay at wala nang lamang loob.
Patuloy ang paghasik ng lagim ni Amor sa kanilang paaralan. Kahit sino ay walang nakakaalam na siya ang pumapatay at gumagawa ng mala-demonyong gawain. Malinis niyang magawa na mag-isa ang lahat. Sa likod ng kanyang nakakaakit na kagandahan ay nandoon ang tunay ng kanyang pagkatao, na isang Bangkilang Aswang.
Si Mariya naman ay isang mapagmahal na ina at asawa. Tulad ng kanyang anak na si Amor ay mayroon din itong kagandahan. Noong dalaga pa ito ay marami din manliligaw. Ngunit isa lamang ang bumihag sa kanyang puso. Ang anak ng isang sakada, na walang iba kundi si Tenyente Gemo. Parehong may lahing Bangkilan ang dalawa. Si Tenyente Gemo ay mula sa pamilyang sakada. Habang si Mariya ay mula sa pamilyang datu.
Naging magkasintahan ang dalawa. Subalit ang kanilang relasyon ay mayroong tumututol. Ayaw ng mga magulang ni Mariya kay Tenyente Gemo, ang kadahilanan ay anak siya ng isang hasiyendero at umiibig sa anak ng kanilang sakada. Isang malaking kahihiyan sa kanilang pamilya. Langit at lupa ang kanilang katayuan.
Ipinaglaban ng dalawa ang kanilang pag-iibigan hanggang nagdadalang tao si Mariya. Nang malaman ito ng kanyang mga magulang ay tinakwil siya. Sumama si Mariya kay Tenyente Gemo. Nagsama ang dalawa at bumuo ng isang pamilya. Isinilang ni Mariya ang kanilang anak ni Tenyente Gemo na isang malusog na sanggol at pinangalanan kay Amor.
Isang hapon noon na habang pauwi si Mariya na mula sa pagtitinda ng gulay sa bayan ay hinarangan siya ng pitong kalalakihan sa daan. Mayroon na dala-dalang baril ang mga ito at mayroon din na bitbit na patay na mga ibon. Tiyak, mula sa pangangaso ang mga ito.
Pinagpasa-pasahan si Mariya ng mga kalalakihan. Lumaban si Mariya. Pero sinuntok siya sa tiyan nang isa sa pitong kalalakihan. Dumilim ang paningin ni Mariya hanggang siya ay nawalan ng malay.
Nang nakamalay si Mariya ay wala na siyang saplot. Hubad-hubad ang buong niyang katawan. Pinaikutan siya ng pitong kalalakihan na sinabayan ng tawanan. Sunod-sunod siyang pinagsamantalahan ng mga ito. Umabot ng dilim ang pagsasamantala kay Mariya ng pitong kalalakihan.
Ang buwan sa kalangitan ay unti-unting lumabas sa makapal na ulap at dahan-dahan lumiwanag ang kinaroroonan ni Mariya. Bilang nag-aapoy ang mga mata ni Mariya at dahan-dahan humaba ang kanyang mga kuko. Nagulat ang pitong kalalakihan sa kanilang nakita. Bilang kinagat ni Mariya ang lalaking nakapatong sa kanya. Dali-daling kinuha ng mga kalalakihan ang kanilang mga baril. Ang isa sa kasamahan ay binunot niya ang kanyang itak at tinaga kay Mariya. Tinamaan si Mariya sa mukha. Tumakas si Mariya, at agad naman siyang hinabol ng mga ito.
Pinagbabaril ng mga kalalakihan si Mariya hanggang natamaan ito sa kaliwang balikat. Bumagsak si Mariya sa lupa. Dahan-dahan lumapit ang mga kalalakihan na habang tinututok ang mga hawak na baril sa sugatang si Mariya.
Mayamaya ay dumating si Tenyente Gemo at isa-isa niyang binabagsak ang mga kalalakihan. Duguan na nakahandusay sa lupa ang mga kalalakihan at wala na mga lamang loob.
Lumapit si Tenyente Gemo kay Mariya, at agad naman siyang niyakap ng asawa.
Mula nang pangyayari yun ay nagbago si Mariya, naging mabangis na siyang Bangkilan at kinakatakutan ng lahat. Kaya binagsagan siyang Mariya Labo Aswang, dahil sa kanyang malaking piklat sa mukha.
Sugatan na bumagsak si Tenyente Gemo sa harap ng pintuan. Dali-daling lumapit sa kanya ang kanyang asawa na si Mariya at ng kanyang nag-iisang anak na babae na si Amor. Agad naman siyang tinulungan ng mag-inang Bangkilan, inalalayan na patungo sa kanyang silid at pinahiga sa higaan.
Lumabas si Amor sa silid na para kumuha ng gamot sa sugat ng kanyang ama. Naiwan si Mariya sa loob ng silid at binabantayan ang sugatan na asawa.
Hinubaran ni Mariya ng damit ang asawa at tiningnan ang sugat na nasa kanang dibdib. Dahan-dahan niyang hinawakan ang sugat. Malalim ang sugat na natamo ni Tenyente Gemo, namamaga at itim na dugo ang lumalabas mula sa sariwang sugat nito.
Mayamaya ay pumikit ang mga mata ni Mariya. Pinaikot niya ang kanyang leeg na sinabayan nang dasal. Humihingi ng kapangyarihan na mula sa dilim upang pagalingin ang sugat ng kanyang asawa. Habang ang kanyang kaliwang kamay ay nakapatong sa kanang dibdib ng kanyang asawa na mayroong sugat. Bigla niyang binuksan ang kanyang mga mata na kulay pula at nag-aapoy ang mga ito. Binuka niya ang kanyang bunganga at nilabas ang dila at unti-unti itong humaba. Dahan-dahan dumapo ang mahabang dila ni Mariya sa sugat ni Tenyente Gemo.
Sa labas ng pintuan ng silid ay nandoon ang dalagang si Amor na sumisilip. Nakatayo na habang pinapanood niya ang ginagawa ng kanyang ina na dinidilaan ang sugat ng kanyang ama. Basang- basa ang sariwang sugat ng kanyang ama, mula sa malankit na laway ng kanyang ina. Alam niyang epiktibong gamot sa sugat ang malangkit na laway ng isang Bangkilan upang madaling mahilom.
Si Amor ay nag-iisang anak na babae nina Mariya at Tenyente Gemo. Mala-morena, mabilog ang mga mata, makinis ang balat at pinagmamalaki na ilongga.
Nakakaakit ang kagandahan ni Amor. Maraming binata ang nanliligaw at humaling sa kanya. Nasa ikatlong taon na siya sa kolehiyo, at kumukuha ng Medisina. Ang kanyang kagandahan, ang kanyang pang-akit upang magbiktima. Pumapatay siya ng tao at kinakain ang lamang loob nito. Paborito niya sa lahat ang puso ng tao. Sa katunayan, marami na siyang nabiktima sa kanilang paaralan. Marami nang napabalita na mayroong mga estudyante at mga guro ang natagpuang patay at wala nang lamang loob.
Patuloy ang paghasik ng lagim ni Amor sa kanilang paaralan. Kahit sino ay walang nakakaalam na siya ang pumapatay at gumagawa ng mala-demonyong gawain. Malinis niyang magawa na mag-isa ang lahat. Sa likod ng kanyang nakakaakit na kagandahan ay nandoon ang tunay ng kanyang pagkatao, na isang Bangkilang Aswang.
Si Mariya naman ay isang mapagmahal na ina at asawa. Tulad ng kanyang anak na si Amor ay mayroon din itong kagandahan. Noong dalaga pa ito ay marami din manliligaw. Ngunit isa lamang ang bumihag sa kanyang puso. Ang anak ng isang sakada, na walang iba kundi si Tenyente Gemo. Parehong may lahing Bangkilan ang dalawa. Si Tenyente Gemo ay mula sa pamilyang sakada. Habang si Mariya ay mula sa pamilyang datu.
Naging magkasintahan ang dalawa. Subalit ang kanilang relasyon ay mayroong tumututol. Ayaw ng mga magulang ni Mariya kay Tenyente Gemo, ang kadahilanan ay anak siya ng isang hasiyendero at umiibig sa anak ng kanilang sakada. Isang malaking kahihiyan sa kanilang pamilya. Langit at lupa ang kanilang katayuan.
Ipinaglaban ng dalawa ang kanilang pag-iibigan hanggang nagdadalang tao si Mariya. Nang malaman ito ng kanyang mga magulang ay tinakwil siya. Sumama si Mariya kay Tenyente Gemo. Nagsama ang dalawa at bumuo ng isang pamilya. Isinilang ni Mariya ang kanilang anak ni Tenyente Gemo na isang malusog na sanggol at pinangalanan kay Amor.
Isang hapon noon na habang pauwi si Mariya na mula sa pagtitinda ng gulay sa bayan ay hinarangan siya ng pitong kalalakihan sa daan. Mayroon na dala-dalang baril ang mga ito at mayroon din na bitbit na patay na mga ibon. Tiyak, mula sa pangangaso ang mga ito.
Pinagpasa-pasahan si Mariya ng mga kalalakihan. Lumaban si Mariya. Pero sinuntok siya sa tiyan nang isa sa pitong kalalakihan. Dumilim ang paningin ni Mariya hanggang siya ay nawalan ng malay.
Nang nakamalay si Mariya ay wala na siyang saplot. Hubad-hubad ang buong niyang katawan. Pinaikutan siya ng pitong kalalakihan na sinabayan ng tawanan. Sunod-sunod siyang pinagsamantalahan ng mga ito. Umabot ng dilim ang pagsasamantala kay Mariya ng pitong kalalakihan.
Ang buwan sa kalangitan ay unti-unting lumabas sa makapal na ulap at dahan-dahan lumiwanag ang kinaroroonan ni Mariya. Bilang nag-aapoy ang mga mata ni Mariya at dahan-dahan humaba ang kanyang mga kuko. Nagulat ang pitong kalalakihan sa kanilang nakita. Bilang kinagat ni Mariya ang lalaking nakapatong sa kanya. Dali-daling kinuha ng mga kalalakihan ang kanilang mga baril. Ang isa sa kasamahan ay binunot niya ang kanyang itak at tinaga kay Mariya. Tinamaan si Mariya sa mukha. Tumakas si Mariya, at agad naman siyang hinabol ng mga ito.
Pinagbabaril ng mga kalalakihan si Mariya hanggang natamaan ito sa kaliwang balikat. Bumagsak si Mariya sa lupa. Dahan-dahan lumapit ang mga kalalakihan na habang tinututok ang mga hawak na baril sa sugatang si Mariya.
Mayamaya ay dumating si Tenyente Gemo at isa-isa niyang binabagsak ang mga kalalakihan. Duguan na nakahandusay sa lupa ang mga kalalakihan at wala na mga lamang loob.
Lumapit si Tenyente Gemo kay Mariya, at agad naman siyang niyakap ng asawa.
Mula nang pangyayari yun ay nagbago si Mariya, naging mabangis na siyang Bangkilan at kinakatakutan ng lahat. Kaya binagsagan siyang Mariya Labo Aswang, dahil sa kanyang malaking piklat sa mukha.
Posted at Sunday, November 3, 2019
Ika-3 na labas
Buong araw na inukay ni Asyong ang bakanting lupa na matatagpuan sa gitna ng Sementeryo. Sa pagod ay nakatulog siya sa ilalim ng malaking puno ng balete, nakaupo habang nakasandig ang kanyang likuran sa puno. Nang madilim na ang paligid nang siya ay gumising . Napatingin siya sa inukay na lupa na katabi lamang sa kanyang kinaroroonan. Tatlong metro ang lalim ng ukay at tama lang ang lalim para sa bagong ilibing.
Tumayo si Asyong sa kanyang inuupuan. Dinampot niya ang kanyang piko na nakasandig sa puno at katabi lamang niya. Nilagay niya ito sa kanyang balikat. Pasan niya ito patungo sa kanyang kubo. Nang hindi pa siya nakapasok sa kanyang kubo ay narinig niya ang uwang ng aso sa paligid. Napalingon ang binatilyong Sepulturero. Inikot niya ang kanyang paningin sa paligid. Napatingin siya sa buwan na dahan-dahan lumabas sa makapal na ulap habang sa ilalim ng liwanag nito mayroong nagliliparang mga paniki. Senyales ito na mayroong kalaban sa paligid.
Sa dulo ng sementeryo, sa itaas na bahagi ng nakapatung-patong na puntod ay sabay na dumapo ang mga nagliliparang paniki at dahan-dahan itong naging isang anyong nilalang na nakatayo habang ang bilog na buwan ay nasa kanyang likuran. Nalilisik ang mga mapulang mata nito habang ginagalaw-galaw ng kanyang mga daliri ang mga mahabang kuko. Ang kanyang mga bangkil ay nanabik na makakagat ng sariwang atay ng tao.
Humakbang palapit si Asyong, at mahigpit niyang hinawakan ang kanyang piko. Sa oras na umataki ang nilalang na iyun ay mayroon siyang panglaban. Ang piko, ang kanyang dipensa na laban sa nilalang na iyun.
Unti-unting nagliwanag at lumutang ang mukha ng nilalang na nakatayo sa dulo. Ganun na lamang ang galit ni Asyong ng makita ang mukha ng nilalang na iyun. Si Tenyente Gemo ang nilalang na nakatayo sa itaas ng nakapatung-patong na puntod habang ang bilog na buwan ay nasa kanyang likuran nito. Hindi malilimutan ni Asyong na si Tenyente Gemo ang dahilan sa pagkawala ng kanyang kinikilalang ama-amahan. At hindi niya alam kung saan nito dinala. Gusto niyang malaman na kung buhay pa ba ito o patay na. Iyan ang gusto niyang malaman sa mga oras na iyun.
Nag-aapoy ang mga mata ni Tenyente Gemo na nakatingin kay Asyong. Habang nagkukuryente naman ang mga mata ni Asyong na nakatingin kay Tenyente Gemo. Matagal na nagtinginan ang dalawang panig. Tilang hinintay ang hudyat sa isa't- isa na kung sino sa kanilang dalawa ang unang umataki.
Mayamaya ay sabay umataki ang dalawa. Hudyat na ng pagtutu-os. Sepulturero laban sa Bangkilan. Ang sagupaan Ng dalawang mandirigmang nilalang.
Tumalon si Asyong na sabay itinaas ng kanyang dalawang kamay ang piko at malakas na hinampas sa kasalubong na si Tenyente Gemo. Mabilis na umiwas si Tenyente Gemo. Tumama ang piko sa lupa at dumadagundong ang bagsak sa lupa at bumitak. Agad dinakip ni Tenyente Gemo ang leeg ni Asyong, at sinakal niya ng mahigpit sa leeg. Nabitiwan ng binatilyong Sepulturero ang hawak niyang piko. Nilabas ni Tenyente Gemo ang kanyang mahabang dila. Sinuntok ni Asyong sa panga si Tenyente Gemo. Ramdam ni Tenyente Gemo ang sakit ng kanyang panga mula sa suntok ng kamao ni Asyong. Tinapon ni Tenyente Gemo ang binatilyong Sepulturero sa malayo. Bumagsak ang katawan ni Asyong sa isang puntod at ito ay nasira. Bumangon si Asyong at nakahanda muling lumaban.
Umataki si Tenyente Gemo na patungo sa kinaroroonan ni Asyong. Sinalubong ni Asyong si Tenyente Gemo habang ang kanyang kaliwang kamay ay tinutok sa malayong nilalagyan ng piko. Gumalaw mag-isa ang piko at lumipad patungo sa kanya na tumatakbong palapit. Sinalo ng kanyang kaliwang kamay ang lumilipad na piko. Hinampas ni Asyong ang piko kay Tenyente Gemo, pero di ito natamaan. Gumanti ng maraming pag-ataki si Tenyente Gemo na gamit ng kanyang mga mahabang kuko kay Asyong pero di rin niya ito natamaan. Panay ang iwas ng binatilyong Sepulturero sa mga mahabang kuko ni Tenyente Gemo. Ganun din si Tenyente Gemo, panay ang iwas niya sa mga hampas ng piko. Hanggang sa malakas na hinampas ni Asyong ng piko si Tenyente Gemo at ito ay natamaan sa kanang dibdib at tumapon sa di kalayuan.
Tinakbong nilapitan ni Asyong ang kinaroroonan ni Tenyente Gemo at tumalon na habang itinaas ng kanyang mga kamay ang piko, at hinampas sa lupa. Malakas ang bagsak at dumadagundong ang lupa na sinabayan ng makuryunting kidlat. Bumitak ang lupa at bumabalot ang makapal na alikabok sa paligid.
Nang unti-unting mawala ang alikabok na bumabalot sa paligid ay ganun din ang pagkawala ni Tenyente Gemo. Nakatakas siya sa makuryunting kidlat mula sa mahiwagang piko ni Asyong.
Buong araw na inukay ni Asyong ang bakanting lupa na matatagpuan sa gitna ng Sementeryo. Sa pagod ay nakatulog siya sa ilalim ng malaking puno ng balete, nakaupo habang nakasandig ang kanyang likuran sa puno. Nang madilim na ang paligid nang siya ay gumising . Napatingin siya sa inukay na lupa na katabi lamang sa kanyang kinaroroonan. Tatlong metro ang lalim ng ukay at tama lang ang lalim para sa bagong ilibing.
Tumayo si Asyong sa kanyang inuupuan. Dinampot niya ang kanyang piko na nakasandig sa puno at katabi lamang niya. Nilagay niya ito sa kanyang balikat. Pasan niya ito patungo sa kanyang kubo. Nang hindi pa siya nakapasok sa kanyang kubo ay narinig niya ang uwang ng aso sa paligid. Napalingon ang binatilyong Sepulturero. Inikot niya ang kanyang paningin sa paligid. Napatingin siya sa buwan na dahan-dahan lumabas sa makapal na ulap habang sa ilalim ng liwanag nito mayroong nagliliparang mga paniki. Senyales ito na mayroong kalaban sa paligid.
Sa dulo ng sementeryo, sa itaas na bahagi ng nakapatung-patong na puntod ay sabay na dumapo ang mga nagliliparang paniki at dahan-dahan itong naging isang anyong nilalang na nakatayo habang ang bilog na buwan ay nasa kanyang likuran. Nalilisik ang mga mapulang mata nito habang ginagalaw-galaw ng kanyang mga daliri ang mga mahabang kuko. Ang kanyang mga bangkil ay nanabik na makakagat ng sariwang atay ng tao.
Humakbang palapit si Asyong, at mahigpit niyang hinawakan ang kanyang piko. Sa oras na umataki ang nilalang na iyun ay mayroon siyang panglaban. Ang piko, ang kanyang dipensa na laban sa nilalang na iyun.
Unti-unting nagliwanag at lumutang ang mukha ng nilalang na nakatayo sa dulo. Ganun na lamang ang galit ni Asyong ng makita ang mukha ng nilalang na iyun. Si Tenyente Gemo ang nilalang na nakatayo sa itaas ng nakapatung-patong na puntod habang ang bilog na buwan ay nasa kanyang likuran nito. Hindi malilimutan ni Asyong na si Tenyente Gemo ang dahilan sa pagkawala ng kanyang kinikilalang ama-amahan. At hindi niya alam kung saan nito dinala. Gusto niyang malaman na kung buhay pa ba ito o patay na. Iyan ang gusto niyang malaman sa mga oras na iyun.
Nag-aapoy ang mga mata ni Tenyente Gemo na nakatingin kay Asyong. Habang nagkukuryente naman ang mga mata ni Asyong na nakatingin kay Tenyente Gemo. Matagal na nagtinginan ang dalawang panig. Tilang hinintay ang hudyat sa isa't- isa na kung sino sa kanilang dalawa ang unang umataki.
Mayamaya ay sabay umataki ang dalawa. Hudyat na ng pagtutu-os. Sepulturero laban sa Bangkilan. Ang sagupaan Ng dalawang mandirigmang nilalang.
Tumalon si Asyong na sabay itinaas ng kanyang dalawang kamay ang piko at malakas na hinampas sa kasalubong na si Tenyente Gemo. Mabilis na umiwas si Tenyente Gemo. Tumama ang piko sa lupa at dumadagundong ang bagsak sa lupa at bumitak. Agad dinakip ni Tenyente Gemo ang leeg ni Asyong, at sinakal niya ng mahigpit sa leeg. Nabitiwan ng binatilyong Sepulturero ang hawak niyang piko. Nilabas ni Tenyente Gemo ang kanyang mahabang dila. Sinuntok ni Asyong sa panga si Tenyente Gemo. Ramdam ni Tenyente Gemo ang sakit ng kanyang panga mula sa suntok ng kamao ni Asyong. Tinapon ni Tenyente Gemo ang binatilyong Sepulturero sa malayo. Bumagsak ang katawan ni Asyong sa isang puntod at ito ay nasira. Bumangon si Asyong at nakahanda muling lumaban.
Umataki si Tenyente Gemo na patungo sa kinaroroonan ni Asyong. Sinalubong ni Asyong si Tenyente Gemo habang ang kanyang kaliwang kamay ay tinutok sa malayong nilalagyan ng piko. Gumalaw mag-isa ang piko at lumipad patungo sa kanya na tumatakbong palapit. Sinalo ng kanyang kaliwang kamay ang lumilipad na piko. Hinampas ni Asyong ang piko kay Tenyente Gemo, pero di ito natamaan. Gumanti ng maraming pag-ataki si Tenyente Gemo na gamit ng kanyang mga mahabang kuko kay Asyong pero di rin niya ito natamaan. Panay ang iwas ng binatilyong Sepulturero sa mga mahabang kuko ni Tenyente Gemo. Ganun din si Tenyente Gemo, panay ang iwas niya sa mga hampas ng piko. Hanggang sa malakas na hinampas ni Asyong ng piko si Tenyente Gemo at ito ay natamaan sa kanang dibdib at tumapon sa di kalayuan.
Tinakbong nilapitan ni Asyong ang kinaroroonan ni Tenyente Gemo at tumalon na habang itinaas ng kanyang mga kamay ang piko, at hinampas sa lupa. Malakas ang bagsak at dumadagundong ang lupa na sinabayan ng makuryunting kidlat. Bumitak ang lupa at bumabalot ang makapal na alikabok sa paligid.
Nang unti-unting mawala ang alikabok na bumabalot sa paligid ay ganun din ang pagkawala ni Tenyente Gemo. Nakatakas siya sa makuryunting kidlat mula sa mahiwagang piko ni Asyong.
Posted at Sunday, October 27, 2019
Ika-2 na labas
Ramdam ang lamig ng simoy ng hangin sa loob ng Sementeryo De Katolika, isang lumang sementeryo na pinalilibutan ng mga malalaking puno ng balete. Ang nasabing Sementeryo ay itinayo na tatlong daang taon na ang nakalipas. Nandiyan parin ang mga antigong rebolto at santo na nakatayo at nakaukit sa paligid ng sementeryo. Ang mga tuyong dahon ng mga malalaking puno ng balete ay nahuhulog mula sa mga sanga na sumasabay sa ihip ng hangin at kumakalat sa lupa.
Sa dulo ng sementeryo ay makikita ang isang maliit na kubo. Matatanaw sa loob ng kubo ang isang binatilyo na nakahiga sa kawayang higaan... siya si Asyong ang binatilyong Sepulturero at tagabantay ng sementeryo.
Bumangon si Asyong sa kanyang higaan, tumungo sa labas ng kubo at tumingin sa paligid ng sementeryo. Mayamaya ay bumalik siya sa loob ng kubo para kunin ang kanyang piko. Paglabas niya pasan na niya ang kanyang piko at tumungo sa bakanting lupa.
Uukayin niya ang bakanting lupa upang libingan. Seguradong may ililibing naman sa lupang kanyang uukayin.
Nakatayo si Asyong sa bakanting lupa habang hawak niya ang kanyang piko. Itinaas niya ang kanyang hawak na piko at malakas niyang binagsak sa lupa.
Lumaki si Asyong sa sementeryo sa pangangalaga ng isang matandang Sepulturero. Hindi man niya ito tunay na kadugo ay minahal parin siya at tinuring parang anak.
Sanggol pa lamang si Asyong ay niligtas ito ng matandang Sepulturero mula sa kamay ng Amalanhig sa loob mismo ng sementeryo, kakainin na sana siya ng Amalanhig nang dumating ang matandang Sepulturero. Isang malakas na bagsak ng piko na hawak ng matandang Sepulturero, basag ang ulo ng Amalanhig.
Ang piko ng matanda ay may angkin na kapangyarihan. Kapag ibagsak ito sa lupa ang bitak ay tutungo sa kalaban at aatakin ka ng lupa na pababa hanggang ikaw ay mailibing sa ilalim ng lupa. Ang kanyang piko ay mula sa dulo ng kidlat na hinaluan ng likido mula sa bulalakaw. Marami ng Aswang at mga nilalang na kampon ng dilim ang tinalo ng mahiwagang piko.
Pagkatapos na pagligtas sa sanggol nagbabasakaling hanapin ng matandang Sepulturero ang mga magulang ng sanggol pero hindi niya ito matagpuan. Hanggang sa kabilang bayan umabot siya sa paghahanap, pero walang nakakilala sa mga magulang ng sanggol. Mula noon kinupkop na lamang ng matandang Sepulturero ang kawawang sanggol na si Asyong hanggang ito ay nagbibinata.
Tinuruan ng matanda si Asyong kung paano gamitin ang kanyang mahiwagang piko, at tinuruan din niya ito makipaglaban upang iligtas ang sarili mula sa kaaway. Ang lahat na natutunan ng matanda ay tinuro niya sa binata. Kampanti ang kalooban ng matanda sa oras na mawala na siya sa mundo dahil may isang taong pamanahan at pag-iwanan ng kanyang mahiwagang piko. Si Asyong ang susunod na tagahawak ng kanyang makapangyarihang piko.
Lingid sa kaalaman ng matanda ay may kakayahan si Asyong na buksan ang kanyang ikatlong mata sa noo. Makikita niya ang iba't-ibang nilalang na hindi makikita ng isang normal na tao. Kaya din niyang kabisaduhin ang bawat galaw na makikita ng kanyang ikatlong mata, at tatagos din ang kanyang tingin hanggang sa malayo.
Dahil sa kakayahan ni Asyong lalong hinusayan sa pagsasanay ng matanda ang pagturo sa binata. Hanggang nailabas ni Asyong ang kidlat mula sa makapangyarihang piko. Dumadagundong ang lupa sa bagsak ng mahiwagang piko na sinabayan ng makuryunting kidlat.
Hindi makapaniwala ang matanda sa kanyang nasaksihan na inilabas ni Asyong ang kidlat mula sa mahiwagang piko, dahil siya mismo ang nagmamay-ari nito ay hindi niya kayang mailabas ang nasabing kidlat, kaya nagtataka ang matanda. Napaisip siya tuloy na baka hindi lang kidlat ang kayang ilabas ng mahiwagang piko, at mayroon pa itong tinatagong taglay na kapangyarihan na hindi pa niya natuklasan sa ngayon. Balang araw matutuklasan din niya ito sa pamagitan ni Asyong.
Isang gabi habang pauwi sina Asyong at ang matandang Sepulturero galing sa bayan, nakita nila ang mga Amalanhig sa madilim na sulok ng sementeryo at pinagpipistahan ang katawan ng isang bangkay sa hukay. Sinigawan sila ng matandang Sepulturero at nagsitakbuhan ang mga Amalanhig. Agad naman hinabol nina Asyong at nang matanda ang mga Amalanhig hanggang nakarating sila sa kagubatan at doon nag-abutan ang mga ito.
Sa dulo ng kagubatan, nagsilabas ang iba pang mga Amalanhig kasama ang mga Asbo, Abwak at mga Bangkilan na pinangungunahan ng kanilang pinuno na si Tenyente Gemo.
Matapang na lumaban sina Asyong at ang matandang Sepulturero sa mga kampon ng dilim. Isa't-isang hinampas ng matanda ng kanyang hawak na piko ang mga kalaban, habang si Asyong naman ay lumaban na gamit ang kanyang dalang itak. Sa dami ng kalaban ay hindi sumuko ang dalawa. Nanaig sa kanilang dugo, ang dugong mandirigma.
Patuloy ang pakipaglaban ng matanda sa mga kampon ng dilim hanggang siya ay biglang sinakal ni Tenyente Gemo sa leeg. Nabitiwan ng matanda ang kanyang hawak na piko. Tilang mawalan ng hininga ang matanda sa higpit na pagsakal sa kanya ni Tenyente Gemo.
Napalingon si Asyong sa kanyang ama-amahan habang sinasakal ito ni Tenyente Gemo. Inutusan ni Tenyente Gemo ang kanyang mga alagad na salakayin si Asyong. Sabay sumalakay ang mga kampon ng dilim sa kinaroroonan ni Asyong. Imbes umurong ang binata ay sinalubong niya sa pag-atake ang mga ito.
Tinutok ni Asyong ang kanyang kaliwang kamay sa malayong nilalagyan ng mahiwagang piko. Gumalaw mag-isa ang mahiwagang piko at lumipad patungo sa kanya na habang tumatakbong palapit. Sinalo ng kanyang kaliwang kamay ang lumilipad na piko at agad hinampas ng malakas sa lupa. Dumadagundong ang bagsak ng mahiwagang piko sa lupa na sinabayan ng makuryunting kidlat na tumama sa mga kampon ng dilim at inaatak ang mga ito ng lupa na pababa hanggang sila ay nailibing sa ilalim ng lupa. Samantala ay biglang naglaho si Tenyente Gemo at kasama ang matandang Sepulturero.
Hinanap ni Asyong ang kanyang ama-amahan ngunit di na niya ito nakita. Napatingin siya sa kanyang hawak na piko at napaluhod sa lupa na mayroong luha sa kanyang mga mata.
"Amaaa!" ang sigaw ng binata
Ramdam ang lamig ng simoy ng hangin sa loob ng Sementeryo De Katolika, isang lumang sementeryo na pinalilibutan ng mga malalaking puno ng balete. Ang nasabing Sementeryo ay itinayo na tatlong daang taon na ang nakalipas. Nandiyan parin ang mga antigong rebolto at santo na nakatayo at nakaukit sa paligid ng sementeryo. Ang mga tuyong dahon ng mga malalaking puno ng balete ay nahuhulog mula sa mga sanga na sumasabay sa ihip ng hangin at kumakalat sa lupa.
Sa dulo ng sementeryo ay makikita ang isang maliit na kubo. Matatanaw sa loob ng kubo ang isang binatilyo na nakahiga sa kawayang higaan... siya si Asyong ang binatilyong Sepulturero at tagabantay ng sementeryo.
Bumangon si Asyong sa kanyang higaan, tumungo sa labas ng kubo at tumingin sa paligid ng sementeryo. Mayamaya ay bumalik siya sa loob ng kubo para kunin ang kanyang piko. Paglabas niya pasan na niya ang kanyang piko at tumungo sa bakanting lupa.
Uukayin niya ang bakanting lupa upang libingan. Seguradong may ililibing naman sa lupang kanyang uukayin.
Nakatayo si Asyong sa bakanting lupa habang hawak niya ang kanyang piko. Itinaas niya ang kanyang hawak na piko at malakas niyang binagsak sa lupa.
Lumaki si Asyong sa sementeryo sa pangangalaga ng isang matandang Sepulturero. Hindi man niya ito tunay na kadugo ay minahal parin siya at tinuring parang anak.
Sanggol pa lamang si Asyong ay niligtas ito ng matandang Sepulturero mula sa kamay ng Amalanhig sa loob mismo ng sementeryo, kakainin na sana siya ng Amalanhig nang dumating ang matandang Sepulturero. Isang malakas na bagsak ng piko na hawak ng matandang Sepulturero, basag ang ulo ng Amalanhig.
Ang piko ng matanda ay may angkin na kapangyarihan. Kapag ibagsak ito sa lupa ang bitak ay tutungo sa kalaban at aatakin ka ng lupa na pababa hanggang ikaw ay mailibing sa ilalim ng lupa. Ang kanyang piko ay mula sa dulo ng kidlat na hinaluan ng likido mula sa bulalakaw. Marami ng Aswang at mga nilalang na kampon ng dilim ang tinalo ng mahiwagang piko.
Pagkatapos na pagligtas sa sanggol nagbabasakaling hanapin ng matandang Sepulturero ang mga magulang ng sanggol pero hindi niya ito matagpuan. Hanggang sa kabilang bayan umabot siya sa paghahanap, pero walang nakakilala sa mga magulang ng sanggol. Mula noon kinupkop na lamang ng matandang Sepulturero ang kawawang sanggol na si Asyong hanggang ito ay nagbibinata.
Tinuruan ng matanda si Asyong kung paano gamitin ang kanyang mahiwagang piko, at tinuruan din niya ito makipaglaban upang iligtas ang sarili mula sa kaaway. Ang lahat na natutunan ng matanda ay tinuro niya sa binata. Kampanti ang kalooban ng matanda sa oras na mawala na siya sa mundo dahil may isang taong pamanahan at pag-iwanan ng kanyang mahiwagang piko. Si Asyong ang susunod na tagahawak ng kanyang makapangyarihang piko.
Lingid sa kaalaman ng matanda ay may kakayahan si Asyong na buksan ang kanyang ikatlong mata sa noo. Makikita niya ang iba't-ibang nilalang na hindi makikita ng isang normal na tao. Kaya din niyang kabisaduhin ang bawat galaw na makikita ng kanyang ikatlong mata, at tatagos din ang kanyang tingin hanggang sa malayo.
Dahil sa kakayahan ni Asyong lalong hinusayan sa pagsasanay ng matanda ang pagturo sa binata. Hanggang nailabas ni Asyong ang kidlat mula sa makapangyarihang piko. Dumadagundong ang lupa sa bagsak ng mahiwagang piko na sinabayan ng makuryunting kidlat.
Hindi makapaniwala ang matanda sa kanyang nasaksihan na inilabas ni Asyong ang kidlat mula sa mahiwagang piko, dahil siya mismo ang nagmamay-ari nito ay hindi niya kayang mailabas ang nasabing kidlat, kaya nagtataka ang matanda. Napaisip siya tuloy na baka hindi lang kidlat ang kayang ilabas ng mahiwagang piko, at mayroon pa itong tinatagong taglay na kapangyarihan na hindi pa niya natuklasan sa ngayon. Balang araw matutuklasan din niya ito sa pamagitan ni Asyong.
Isang gabi habang pauwi sina Asyong at ang matandang Sepulturero galing sa bayan, nakita nila ang mga Amalanhig sa madilim na sulok ng sementeryo at pinagpipistahan ang katawan ng isang bangkay sa hukay. Sinigawan sila ng matandang Sepulturero at nagsitakbuhan ang mga Amalanhig. Agad naman hinabol nina Asyong at nang matanda ang mga Amalanhig hanggang nakarating sila sa kagubatan at doon nag-abutan ang mga ito.
Sa dulo ng kagubatan, nagsilabas ang iba pang mga Amalanhig kasama ang mga Asbo, Abwak at mga Bangkilan na pinangungunahan ng kanilang pinuno na si Tenyente Gemo.
Matapang na lumaban sina Asyong at ang matandang Sepulturero sa mga kampon ng dilim. Isa't-isang hinampas ng matanda ng kanyang hawak na piko ang mga kalaban, habang si Asyong naman ay lumaban na gamit ang kanyang dalang itak. Sa dami ng kalaban ay hindi sumuko ang dalawa. Nanaig sa kanilang dugo, ang dugong mandirigma.
Patuloy ang pakipaglaban ng matanda sa mga kampon ng dilim hanggang siya ay biglang sinakal ni Tenyente Gemo sa leeg. Nabitiwan ng matanda ang kanyang hawak na piko. Tilang mawalan ng hininga ang matanda sa higpit na pagsakal sa kanya ni Tenyente Gemo.
Napalingon si Asyong sa kanyang ama-amahan habang sinasakal ito ni Tenyente Gemo. Inutusan ni Tenyente Gemo ang kanyang mga alagad na salakayin si Asyong. Sabay sumalakay ang mga kampon ng dilim sa kinaroroonan ni Asyong. Imbes umurong ang binata ay sinalubong niya sa pag-atake ang mga ito.
Tinutok ni Asyong ang kanyang kaliwang kamay sa malayong nilalagyan ng mahiwagang piko. Gumalaw mag-isa ang mahiwagang piko at lumipad patungo sa kanya na habang tumatakbong palapit. Sinalo ng kanyang kaliwang kamay ang lumilipad na piko at agad hinampas ng malakas sa lupa. Dumadagundong ang bagsak ng mahiwagang piko sa lupa na sinabayan ng makuryunting kidlat na tumama sa mga kampon ng dilim at inaatak ang mga ito ng lupa na pababa hanggang sila ay nailibing sa ilalim ng lupa. Samantala ay biglang naglaho si Tenyente Gemo at kasama ang matandang Sepulturero.
Hinanap ni Asyong ang kanyang ama-amahan ngunit di na niya ito nakita. Napatingin siya sa kanyang hawak na piko at napaluhod sa lupa na mayroong luha sa kanyang mga mata.
"Amaaa!" ang sigaw ng binata
Posted at Saturday, October 12, 2019
Ika-1 na labas
Unti-unting lumabas ang bilog na buwan mula sa makapal na ulap at sumasabog ang mapulang liwanag nito sa malalim na gabi. Tahimik ang buong kapaligaran sa bayan ng Kapis. Malamig ang simoy ng hangin na siyang bumabalot sa kabahayan. Mahimbing nagpapahinga ang buong bayan.
Ang tahimik na gabing 'yun ay napalitan ng bulabog. Nang umatake ang mga iba't-ibang uri ng Aswang sa buong bayan ng Kapis na pinamumunuan ni Tenyente Gemo na isang pinakamalakas na mandirigmang Bangkilan. Kasama niya ang kanyang mga kauri na tulad ng mga Asbo na nagpalit anyo bilang isang malaking aso. Mga Manananggal na kalahati ang katawan na lumilipad. Mga Tiktik na humahaba ang mga dila. Mga abwak na sumisisid at mabilis na gumagapang sa ilalim ng lupa. Mga Kubot na binubuka ang mga pakpak upang lansihin ang mga bibiktimahin. Mga Tiyanak na mga maliliit na nilalang. At mga Amalanhig na kumakain ng katawan ng tao hanggang maging buto.
Pinasok ng mga Aswang ang mga kabahayan at walang-awa na pinapatay ang bawat kanilang mahuhuli. Kinakagat ang leeg at sinisipsip ang dugo. Kinukuha ang mga lamang-loob tulad ng puso't atay at kinakain.
Kanya-kanyang nagsiktabuhan ang mga tao na para lamang makatakas. Pero ang iba ay hindi na tuluyang nakatakbo dahil sila'y naabutan ng mga Aswang.
Maya-maya'y matatagpuan sa loob ng bahay, sa bakuran, sa kalsada at sa bawat sulok ng kapaligaran ang mga nakabulagta na patay na katawan ng tao. Mga bata, mga matatanda, mga kababaihan o mga kalalakihan ay pawang wala nang lamang-loob na nakahandusay sa lupa. Bumaha ang dugo sa buong bayan ng Kapis.
Patuloy ang pag-atake ng mga Aswang sa bayan, hanggang dumating ang mga iba't- ibang hukbo na pinangungunahan ng isang binatilyong Sepulturero na si Asyong, nakasunod sa kanya ang hukbo ng mga Albularyo, mga Kaparian sa simbahan at mga Sakada. Nakasunod din ang mga nilalang na tulad ng mga Engkanto, Tikbalang, Kapre, maligno at mga Duwende.
Itinaas ni Asyong ang kanyang hawak na piko, senyales ito na para salubungin ang mga kampon ni Tenyente Gemo. Sabay silang sumigaw, at sabay din silang tumakbo na may kanya-kanyang dalang sandata na patungo sa kinaroroonan ng mga Aswang.
Naglaban ang dalawang panig. Ang Hukbo ng mga kabutihan at kasamaan... ang mga mandirigmang nilalang.
Maraming nasawi at maraming nagbuwis ng buhay para iligtas ang isa't-isa. Lumalaban na walang kasegurohan kung mabubuhay pa sa bawat lakas na binitiwan. Nananaig ang dugong mandirigma. Walang bibitaw hanggang sa kahuli-hulihan.
Itinaas ni Asyong ang kanyang hawak na piko at binagsak sa lupa, nabitak ang lupa na patungo sa kinaroroonan ng mga Aswang. Inaatak na pababa ang mga ito hanggang isa't- isa na inilibing sa ilalim ng lupa.
Dahil sa lakas ng pwersa nina Asyong at nang kanyang mga kasamahan, natalo nila si Tenyente Gemo at ang mga kampon nitong Aswang.
Kinaumagahan, pagsikat ng liwanag ay makikitang nakatayo si Asyong sa mataas na bahagi ng kalupaan at minamasdan ang buong kapaligaran ng bayan ng Kapis. Kumalat sa bayan ang mga bangkay na nakahandusay sa lupa.
Nagsibalikan ang mga nakaligtas upang balikan ang kamag-anak na pinatay ng mga Aswang. Umiiyak ang mga ito at nagwawala. Lahat sa kanila'y nawalan ng mga magulang, asawa, anak, kapatid at mga pamilya.
Nalumo ang binatilyong Sepulturero sa nakita ng kanyang dalawang mata. Awang-awa siya sa mga tao. Napabugtong- hininga na lamang ito sa kanyang kinatatayuan.
Tinanggal ni Asyong ang tuwalyang nakatali sa kanyang ulo. Maya-maya'y makikita sa kanyang noo ang unti-unting pagbukas ng kanyang ikatlong mata.
Unti-unting lumabas ang bilog na buwan mula sa makapal na ulap at sumasabog ang mapulang liwanag nito sa malalim na gabi. Tahimik ang buong kapaligaran sa bayan ng Kapis. Malamig ang simoy ng hangin na siyang bumabalot sa kabahayan. Mahimbing nagpapahinga ang buong bayan.
Ang tahimik na gabing 'yun ay napalitan ng bulabog. Nang umatake ang mga iba't-ibang uri ng Aswang sa buong bayan ng Kapis na pinamumunuan ni Tenyente Gemo na isang pinakamalakas na mandirigmang Bangkilan. Kasama niya ang kanyang mga kauri na tulad ng mga Asbo na nagpalit anyo bilang isang malaking aso. Mga Manananggal na kalahati ang katawan na lumilipad. Mga Tiktik na humahaba ang mga dila. Mga abwak na sumisisid at mabilis na gumagapang sa ilalim ng lupa. Mga Kubot na binubuka ang mga pakpak upang lansihin ang mga bibiktimahin. Mga Tiyanak na mga maliliit na nilalang. At mga Amalanhig na kumakain ng katawan ng tao hanggang maging buto.
Pinasok ng mga Aswang ang mga kabahayan at walang-awa na pinapatay ang bawat kanilang mahuhuli. Kinakagat ang leeg at sinisipsip ang dugo. Kinukuha ang mga lamang-loob tulad ng puso't atay at kinakain.
Kanya-kanyang nagsiktabuhan ang mga tao na para lamang makatakas. Pero ang iba ay hindi na tuluyang nakatakbo dahil sila'y naabutan ng mga Aswang.
Maya-maya'y matatagpuan sa loob ng bahay, sa bakuran, sa kalsada at sa bawat sulok ng kapaligaran ang mga nakabulagta na patay na katawan ng tao. Mga bata, mga matatanda, mga kababaihan o mga kalalakihan ay pawang wala nang lamang-loob na nakahandusay sa lupa. Bumaha ang dugo sa buong bayan ng Kapis.
Patuloy ang pag-atake ng mga Aswang sa bayan, hanggang dumating ang mga iba't- ibang hukbo na pinangungunahan ng isang binatilyong Sepulturero na si Asyong, nakasunod sa kanya ang hukbo ng mga Albularyo, mga Kaparian sa simbahan at mga Sakada. Nakasunod din ang mga nilalang na tulad ng mga Engkanto, Tikbalang, Kapre, maligno at mga Duwende.
Itinaas ni Asyong ang kanyang hawak na piko, senyales ito na para salubungin ang mga kampon ni Tenyente Gemo. Sabay silang sumigaw, at sabay din silang tumakbo na may kanya-kanyang dalang sandata na patungo sa kinaroroonan ng mga Aswang.
Naglaban ang dalawang panig. Ang Hukbo ng mga kabutihan at kasamaan... ang mga mandirigmang nilalang.
Maraming nasawi at maraming nagbuwis ng buhay para iligtas ang isa't-isa. Lumalaban na walang kasegurohan kung mabubuhay pa sa bawat lakas na binitiwan. Nananaig ang dugong mandirigma. Walang bibitaw hanggang sa kahuli-hulihan.
Itinaas ni Asyong ang kanyang hawak na piko at binagsak sa lupa, nabitak ang lupa na patungo sa kinaroroonan ng mga Aswang. Inaatak na pababa ang mga ito hanggang isa't- isa na inilibing sa ilalim ng lupa.
Dahil sa lakas ng pwersa nina Asyong at nang kanyang mga kasamahan, natalo nila si Tenyente Gemo at ang mga kampon nitong Aswang.
Kinaumagahan, pagsikat ng liwanag ay makikitang nakatayo si Asyong sa mataas na bahagi ng kalupaan at minamasdan ang buong kapaligaran ng bayan ng Kapis. Kumalat sa bayan ang mga bangkay na nakahandusay sa lupa.
Nagsibalikan ang mga nakaligtas upang balikan ang kamag-anak na pinatay ng mga Aswang. Umiiyak ang mga ito at nagwawala. Lahat sa kanila'y nawalan ng mga magulang, asawa, anak, kapatid at mga pamilya.
Nalumo ang binatilyong Sepulturero sa nakita ng kanyang dalawang mata. Awang-awa siya sa mga tao. Napabugtong- hininga na lamang ito sa kanyang kinatatayuan.
Tinanggal ni Asyong ang tuwalyang nakatali sa kanyang ulo. Maya-maya'y makikita sa kanyang noo ang unti-unting pagbukas ng kanyang ikatlong mata.
Posted at Sunday, September 29, 2019